چرا به دیوارهای بتنی وسط بزرگراه نیوجرسی می گویند؟
به گزارش سایت امن، دیوارهای بتنی میان بزرگراه ها که در ایران به «نیوجرسی» معروف اند، نام خویش را از ایالت نیوجرسی آمریکا گرفته اند. شکل خاص این موانع اتفاقی نیست؛ مهندسان آنها را طوری طراحی نموده اند که هنگام برخورد خودرو، احتمال ورود به مسیر مخالف را کاهش دهند و در بعضی تصادف ها، خودرو را به مسیر خودش برگردانند.
به گزارش سایت امن به نقل از خبر آنلاین، به نقل از زومیت، هنگام رانندگی در بزرگراه، بارها از کنار دیوارهای بتنی کوتاه و بلندی عبور کرده اید که دو مسیر رفت وبرگشت را از هم جدا می کنند. بر خلاف ظاهر ساده ی این موانع، شکل بدنه ی آنها حاصل چندین دهه بررسی تصادف ها و اصلاح طراحی است.
نیوجرسی از کجا آمد؟ داستان این مانع بتنی به دهه ی ۱۹۵۰ میلادی برمی گردد. اداره ی راه ایالت نیوجرسی آمریکا در سال ۱۹۵۵ اولین نمونه های این دیوار را با ارتفاع حدود ۴۶ سانتی متر نصب کرد تا از عبور خودرو های منحرف شده به مسیر مخالف پیشگیری کند.
مهندسان کم کم دریافتند که ارتفاع و شکل اولیه ی مانع برای بعضی تصادف ها مناسب نمی باشد. به همین دلیل، طراحی آنرا با بررسی حوادث حقیقی تغییر دادند و در سال ۱۹۵۹ ارتفاع دیوار را به حدود ۸۱ سانتی متر رساندند.
وزارت حمل و نقل ایالت نیوجرسی در اسناد تاریخی خود تأیید می کند که این مانع در سال ۱۹۵۹ با طراحی مهندسی شده برای جداکردن مسیرهای مخالف و کاهش تصادف های رو به رو به کار گرفته شد. نام «Jersey Barrier» هم از همین ایالت گرفته شده است.
راز شکل خاص دیوار نیوجرسی چیست؟ اگر از رو به رو به مقطع یک نیوجرسی استاندارد نگاه کنید، متوجه می شوید که دیواره ی آن کاملا صاف نیست. پایین دیوار ابتدا بخشی عمودی به ارتفاع حدود ۷٫۶ سانتی متر دارد، سپس شیبی با زاویه ی ۵۵ درجه ایجاد می شود و در قسمت بالاتر، زاویه ی بدنه به حدود ۸۴ درجه نسبت به سطح زمین می رسد.
این شکل خاص هنگام برخورد خودرو اهمیت پیدا می کند. وقتی خودرویی با زاویه ی کم به مانع برخورد می کند، لاستیک ابتدا با قسمت شیب دار تماس پیدا می کند و اندکی از آن بالا می رود. بنابراین، بخشی از انرژی برخورد صرف بالابردن خودرو می شود و ممکنست خودرو بدون برخورد شدید بدنه با بتن، به مسیر حرکتش برگردد.
بگفته ی اداره ی فدرال بزرگراه های آمریکا (FHWA)، این سازوکار در برخوردهای کم سرعت می تواند لطمه بدنه را کاهش دهد؛ اما با افزایش سرعت و شدت برخورد، خطر لطمه به خودرو و سرنشینان بیشتر می شود.
آیا دیوار نیوجرسی می تواند سبب واژگونی خودرو شود؟ نیوجرسی همیشه بهترین نتیجه را ندارد. در برخوردهای شدید، بالا رفتن لاستیک از قسمت شیب دار ممکنست خودرو را بیش ازحد بلند کند و احتمال واژگونی را افزایش دهد. این خطر خصوصاً برای خودرو های کوچک در برخوردهای پرسرعت مطرح است.
مهندسان برای کاهش این مشکل، طرح اصلاح شده ای به نام F-shape توسعه دادند. تفاوت اصلی آن با نیوجرسی معمولی در ارتفاع محل تغییر شیب است؛ این نقطه در نیوجرسی حدود ۳۳ سانتی متر از سطح زمین فاصله دارد؛ اما در مدل F-shape به حدود ۲۵ سانتی متر کم شده است.
این تغییر کوچک سبب می شود خودرو هنگام برخورد کمتر بالا برود و احتمال واژگونی کاهش پیدا کند. طبق ارزیابی FHWA، دیوارهای بتنی کاملا عمودی هم خطر واژگونی کمتری دارند، اما چون خودرو روی شیب بالا نمی رود، معمولا لطمه بیشتری به بدنه وارد می شود.
آیا نیوجرسی های پلاستیکی هم همین کار را انجام می دهند؟ مانع های پلاستیکی قرمز، زرد یا سفید که معمولا در محل تعمیر جاده ها دیده می شوند، لزوماً عملکرد مشابهی با نیوجرسی های بتنی ندارند. این تجهیزات اغلب برای مشخص کردن مسیر و جداکردن محدوده ی عملیات عمرانی استفاده می شوند.
البته برخی مدلهای پلاستیکی آب پرکن با سازه های تقویتی مخصوص برای تحمل برخورد خودرو طراحی و آزمایش شده اند. ازاین رو نمی توان همه ی موانع پلاستیکی را ناایمن دانست؛ عملکرد آنها به نوع محصول، روش نصب و نتایج آزمون تصادف بستگی دارد.
برای خودرو های سنگین مانند کامیون و اتوبوس هم ممکنست استفاده از موانع بلندتر و مقاوم تر ضروری باشد. یک مانع مناسب خودرو های سواری لزوماً توان ممانعت از عبور یک کامیون سنگین را ندارد.
در حقیقت، هدف اصلی نیوجرسی متوقف کردن کامل خودرو نیست؛ بلکه ممانعت از ورود آن به مسیر مخالف و هدایت کنترل شده ی خودرو بعد از برخورد است. شکل خاص این دیوارهای بتنی نتیجه ی تلاش مهندسان برای ایجاد تعادل میان کاهش شدت برخورد و ممانعت از واژگونی خودرو است.
اگر پسندیدید لاک کنید:
(0)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان سایت امن در مورد این مطلب