افشین:
فناوری شهری باید از زیرساخت به کیفیت زندگی مردم برسد
به گزارش سایت امن، معاون علمی رئیس دولت اظهار داشت: معیار موفقیت فناوری در شهرها، شمار سیستم ها و تجهیزات نیست، بلکه میزان اثرگذاری آن بر رفاه، سلامت، عدالت و کیفیت زندگی شهروندان است.
به گزارش سایت امن به نقل از مهر، حسین افشین بامداد پنجشنبه در کارگاه آموزشی تحول مفاهیم شهری و مسیر حرکت به طرف شهر های دانش بنیان که با حضور شهرداران شهر های استان اصفهان برگزار گردید، با تشریح تفاوت شهر های سنتی، دیجیتال، هوشمند، دانشی و شناختی اظهار داشت: هدف از تحول شهری، صرفا تغییر عنوان شهرها یا افزودن فناوری به ساختارهای موجود نیست، بلکه باید مسیری برای ارتقاء قابلیت های شهر و اثرگذاری دانش و نوآوری در زندگی مردم ایجاد شود.
وی با اشاره به اینکه برخورداری از زیرساخت های پیشرفته، خدمات دیجیتال و ابزارهای هوش مصنوعی به تنهایی معیار پیشرفت یک شهر نیست، اضافه کرد: شهر پیشرفته شهری است که بتواند از داده ها و تجربه های خود بیاموزد، تحولات را پیش بینی نماید و بر اساس شناخت دقیق تر، تصمیم های مؤثرتری بگیرد.
دیجیتالی کردن فرایندهای ناکارآمد، شهر را هوشمند نمی کند
معاون علمی، فناوری و اقتصاد دانش بنیان رئیس جمهوری با انتقاد از رویکردهایی که دیجیتالی سازی را معادل هوشمندسازی می دانند، اشاره کرد: در شهر دیجیتال، خدمات و اطلاعات به بسترهای دیجیتال منتقل می شوند، اما در شهر هوشمند، فرایندها و سازوکارهای حکمرانی نیز مورد بازبینی قرار می گیرند و بهینه می شوند.
افشین اضافه کرد: اگر فرایندهای اداری پیچیده و ناکارآمد بدون اصلاح به سیستم های الکترونیکی منتقل شوند، صرفا شکل ارایه خدمات تغییر می کند و شهروند همچنان با همان موانع قبلی مواجه خواهد بود. در چنین شرایطی، امکان دارد تعداد خدمات آنلاین افزایش یابد، اما مساله اصلی مردم حل نشود.
وی با تکیه بر این که هوشمندی شهر را نمی توان صرفا با تعداد حسگرها، سامانه ها یا اپلیکیشن های خدماتی سنجید، اظهار داشت: معیار اصلی اینست که فناوری چه اثری بر عملکرد شهر و زندگی شهروندان گذاشته است. اگر استفاده از فناوری به بهبود خدمات، کاهش مشکلات و تسهیل زندگی مردم منجر نشود، نمی توان آنرا نشانه تحقق هوشمندسازی دانست.
شهر هوشمند باید قبل از وقوع بحران تصمیم بگیرد
معاون علمی، فناوری و اقتصاد دانش بنیان رئیس جمهوری با اشاره به تفاوت مدیریت واکنشی و مدیریت پیش بینانه در شهرها اظهار داشت: در الگوی سنتی، به طور معمول بعد از وقوع یک مساله برای حل آن اقدام می شود؛ اما شهر هوشمند با تحلیل داده ها و شناسایی الگوها می تواند قبل از بروز مشکلات، برای مدیریت آنها آماده شود.
افشین ترافیک، بارندگی، برف و حوادث شهری را همچون حوزه هایی دانست که امکان استفاده از نگاههای پیش بینانه در آنها وجود دارد و اضافه کرد: در مدیریت هوشمند ترافیک، داده های در رابطه با جریان عبورومرور باید برای پیشبینی ازدحام و هدایت بهتر عبور به کار گرفته شوند؛ نه این که مدیریت شهری تنها بعد از تشکیل گره ترافیکی وارد عمل شود.
وی با تکیه بر لزوم توجه همزمان به پایداری شهری تصریح کرد: هوشمندی به تنهایی تضمین کننده پیشرفت نیست. شهری امکان دارد از فناوری های پیشرفته برخوردار باشد، اما در حوزه هایی مانند محیط زیست، سلامت، تاب آوری، عدالت در دسترسی به خدمات و کیفیت زندگی با مشکلات جدی مواجه بماند.
به گفته وی، شهر آینده باید ضمن ارتقاء بهره وری منابع و آمادگی در مقابل بحران ها، زمینه دسترسی برابر شهروندان به امکانات، حفظ سلامت و ایمنی و مشارکت مردم در فرایندهای شهری را فراهم آورد.
شهر دانش بنیان با تعداد شرکتها و دانشگاه ها تعریف نمی شود
افشین با اشاره به لزوم بازبینی در الگوی توسعه زیست بوم نوآوری کشور اظهار داشت: توسعه شرکتهای دانش بنیان، مراکز نوآوری، شتاب دهنده ها و پارک های فناوری در سالهای گذشته ظرفیتهای ارزشمندی به وجود آورده است، اما وجود مجموعه ای از قابلیتهای مستقل، لزوماً به تشکیل یک قدرت اقتصادی و فناورانه منسجم منجر نمی شود.
وی اضافه کرد: دانشگاه، نیروی انسانی متخصص، شرکت دانش بنیان و صنعت زمانی می توانند اثربخشی بیشتری داشته باشند که ارتباط میان آنها تقویت شود و زنجیره ای پیوسته از تشکیل ایده تا تولید محصول، خلق ارزش اقتصادی و ایجاد اثر اجتماعی و فرهنگی شکل بگیرد.
معاون علمی، فناوری و اقتصاد دانش بنیان رئیس جمهوری با تکیه بر این که دانش و نوآوری باید به قابلیت های پایدار تبدیل شوند، اظهار داشت: تولید یک محصول نوآورانه به تنهایی کافی نیست؛ مجموعه تولیدکننده باید بتواند توانایی خویش را تکرار کند، محصولات جدید توسعه دهد و ظرفیتهای خویش را بطور مستمر ارتقا دهد.
وی همینطور نقش مدیریت شهری را در تشکیل و تقویت زیست بوم نوآوری مهم دانست و اظهار داشت: شهرداری ها نباید صرفا به استقرار دانشگاه ها و شرکتهای دانش بنیان در محدوده شهر اکتفا کنند، بلکه باید برای تقویت ارتباط این مجموعه ها با محیط شهری، توسعه زیرساخت های نوآوری و فراهم کردن زمینه حضور مؤثر دانش در زندگی روزمره مردم برنامه داشته باشند.
افشین با اشاره به اهمیت تشکیل نواحی نوآوری در بطن شهرها اضافه کرد: نوآوری زمانی می تواند به بخشی از فرهنگ و تجربه روزمره شهروندان تبدیل گردد که از محیط های محدود و تخصصی فراتر برود و در تعاملات اجتماعی، فعالیتهای اقتصادی و فضاهای عمومی شهر نیز جریان پیدا کند.
اثرگذاری بر زندگی مردم؛ معیار تحقق شهر دانشی
وی با اشاره به اینکه شهر دانشی را نمی توان صرفا بر مبنای تعداد دانشگاه ها، شرکتهای دانش بنیان یا نیروی انسانی متخصص تعریف کرد، اشاره کرد: دانش زمانی به مزیت شهری تبدیل می شود که بتواند ارزش اقتصادی خلق کند، آثار اجتماعی و فرهنگی بهمراه داشته باشد و در زندگی شهروندان قابل مشاهده باشد.
معاون علمی، فناوری و اقتصاد دانش بنیان رئیس جمهوری اضافه کرد: یکی از مهم ترین عوامل ماندگاری و اثرگذاری نخبگان، احساس مفیدبودن و مشاهده نتیجه فعالیتهای آنان است؛ از این رو، شهرها باید محیطی فراهم آورند که ظرفیت دانشگاه ها، شرکتهای نوآور و نیروهای متخصص امکان بروز و اثرگذاری حقیقی داشته باشد.
افشین همینطور تاکید کرد که مسیر تحول شهری الزاماً خطی نیست و شهرها امکان دارد متناسب با ظرفیت ها و شرایط خود، تلفیقی از خصوصیت های شهر دیجیتال، هوشمند، دانشی و شناختی را تجربه کنند. بنابراین، هدف اصلی باید شناخت وضع موجود، سنجش قابلیت ها و طراحی مسیر متناسب برای ارتقاء عملکرد شهر باشد.
وی با اشاره به نقش فاکتورها و چارچوب های ارزیابی بین المللی در سنجش عملکرد شهرها اظهار داشت: ارزیابی شهرها باید ابعاد مختلفی همچون کیفیت خدمات شهری، تجربه و رضایت شهروندان، پایداری، تاب آوری، حکمرانی داده محور، عدالت در دسترسی به امکانات و فرصتهای رشد فراگیر را دربرگیرد.
افشین در جمع بندی مباحث خود تاکید کرد: فناوری زمانی به ابزار پیشرفت شهری تبدیل می شود که از سطح زیرساخت و سامانه فراتر برود، به اصلاح فرایندها و ارتقاء تصمیم گیری کمک نماید و نتیجه آن در رفاه، سلامت، امنیت، فرصتهای برابر و کیفیت زندگی شهروندان قابل سنجش باشد.
اگر پسندیدید لاک کنید:
(0)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان سایت امن در مورد این مطلب